Día del Recuerdo, 18 de noviembre de 2025
Hoy el cielo está de luto; la naturaleza misma se manifiesta.
La lluvia que cae sobre Split parece llorar y lamentarse,
como si recordara que aquellos días de dolor y sufrimiento siguen sin ser alumbrados por el sol,
como si la lucha hubiera sido en vano.
Ya no se escuchan los ecos de los combates que asolaron Croacia en 1991,
cuando el mundo contemplaba a un grupo de voluntarios —mal armados, mal equipados—
defender su tierra amada y sus valores cristianos de la agresión yugo-comunista.
Lo hacían solo con la fuerza del corazón y el amor por su terruño.
Eran pocos, infiltrados por traidores y oportunistas,
pero sostenidos por la fe, contra todas las predicciones.
Rosarios en los cuellos, cruces en los pechos.
Hoy recordamos a nuestros muertos gloriosos solo en fechas señaladas.
No los honramos en el día a día, continuando su lucha.
Hoy, hombres indignos ofrecen ofrendas vacías y lágrimas de cocodrilo
para calmar sus conciencias,
porque cuando llegó el momento sublime, se escondieron tras excusas falsas.
Administradores coloniales de poderes ateos y blasfemos.
Se enriquecieron a nuestras espaldas, compraron voluntades
y corrompieron la sagrada memoria de nuestros muertos,
pues para ellos no son héroes caídos, sino cuerpos sin alma.
¿Y nosotros, los sobrevivientes?
Nos dejamos arrastrar por la vida diaria, sin fuerzas para continuar la lucha,
conformándonos con migajas materiales.
Permitimos que se mancille la razón de nuestro combate,
demasiado golpeados y decepcionados
para transmitir a nuestros hijos y nietos el significado de aquella gesta
y entregarles la bandera.
Quizás sea hora de despertar de la anestesia que nos impusieron.
Por Dios, la Patria y la Familia,
Rodolfo Barrio Saavedra
Brigadier (Ret.)
Nebesa plaču i jadikuju
Dan Sječnja 18. studenoga 2025.
Danas je nebo u žalosti; sama se priroda oglašava.
Kiša koja pada nad Splitom kao da plače i tuguje,
kao da se sjeća onih dana boli i patnje koje sunce još uvijek nije razgrnulo,
kao da je borba bila uzalud.
Više se ne čuju odjeci borbi koje su 1991. razorile Hrvatsku,
kada je svijet promatrao skupinu dragovoljaca — slabo naoružanih i opremljenih —
kako brane svoju voljenu zemlju i svoje kršćanske vrijednosti od jugo-komunističke agresije.
Borili su se samo snagom svoga srca i ljubavlju prema svom ognjištu.
Bili su malobrojni, prožeti izdajnicima i oportunistima,
ali nošeni vjerom, protiv svih predviđanja.
Krunice oko vrata, križevi na prsima.
Danas se svojih slavnih mrtvih sjetimo samo na određene datume.
Ne častimo ih iz dana u dan nastavljajući njihovu borbu.
Danas ljudi nedostojni nude prazne prinose i krokodilske suze
kako bi umirili vlastitu savjest,
jer su se, kad je došao uzvišeni trenutak, sakrili iza lažnih izgovora.
Kolonijalni upravitelji bezbožnih i bogohulnih sila.
Na našoj muci su gradili svoje bogatstvo, a iz naših redova kupili one koji su pali na kušnju.
i izopačili svetu uspomenu na naše mrtve,
jer za njih oni nisu pali heroji, nego tijela bez duše.
A mi, preživjeli?
Prepustili smo se svakodnevici, bez snage da nastavimo borbu,
zadovoljivši se materijalnim mrvicama.
Dopustili smo da se obeščasti razlog naše borbe,
previše izranjeni i razočarani
da bismo svojoj djeci i unucima prenijeli značenje onog pothvata
i predali im zastavu.
Možda je vrijeme da se probudimo iz anestezije u koju su nas gurnuli.
Za Boga, Domovinu i Obitelj.
Rodolfo Barrio Saavedra
Brigadir u Mirovinu
Descubre más desde Fundación Argentina Semper
Suscríbete y recibe las últimas entradas en tu correo electrónico.
Fundación Argentina Semper 